امشب در انتظار یلدا نیستم...

یلدا چند وقتی است که میهمان ایام ماست...

امشب نمی آید یلدا گویا...

و شاید هم به صبح نمیرسد...

هراس

درد

ترس

این شب به پایان نمیرسد!

در هر صورت...

                                                           ***

نمیدانم چرا وقتی نگاهش میفتند بر من

سراپا حس بیتابی وجودم را می آزارد!

                                                               ***

بوی آشنایی می آید...

بوی دوست...

بوی غریبانه ی یک وداع...

و من منتظر بودم که باز هم زمزمه ای خالصانه بر لبهایم جاری شود...

یا حسین...

یا حسین...

یا حسین...

من رفتم و از تئاتر کمدی بزن بریم دیدن کردم،راستش رو بخواید خیییییلی خوشم اومد!خیلی خنده دار و خوب بود!ولی سعی کنید اگر تا ۵ شنبه شب رفتید و ازش دیدن کردید(تهران-خ.طالقانی سالن قیامیکم جلوتر!!!)چون آخرین اجراشون ۵ شنبه است،بچه هاتون رو با خودتون نبرید و از بعضی ... که در نمایشنامه نوشته شده تعجب نکنید!در کل خنده دار بود،فکاهی،ولی مثل یک طنز خوب نبود...

جا داشت که بهتر از این باشه.

البته باز هم میگم که همه ی بازیگرانش عالی بازی میکنند و تا به حال خیلی زحمت کشیده اند !

          من تمام خنده هایم را فروختم

         تا توانستم تو را یک دم بخندانم...

                              مست و دلشادم،سراپا شور احساسم

                             که می آیی همین امروز و یا فردا به دیدارم

                                                                         دلم را خوش به صبح دیگری کردم

                                                                        و تا خورشید آید با هزار امید بیدارم

                              تمام آسمان امشب پر از نور است

                               درونم با خودم گویی که درگیر است

                                                                       یک دم گویدم می آید او فردا

                                                                      و یا تنهاییت یک عمر،تقدیر است

                                                                     با هزاران خاطره در یاد بس شادم

                                اگر حتی که تنها باشم آن فردا

                                اگرچه حس من گوید که می آیی

                                و صبرم قطره قطره گشته چون دریا!

                                                                   من به هرشب انتظار صبح دیگر را کشیدن

                                                                   عادتی دارم که زجر آور و شیرین است

                           درونم میکشد فریاد که شاید رفته از یادش

                          و من هم میکشم فریاد،یارم،یار دیرین است

                                                                      شاید این امید آخر را دریغم داشتند

                                                                      این امید دیدن فردا و فردا را

                                که با ماندن و بی پایانیش این شب

                             نموده رو سفید آن چند هزاران سال،یلدا را

                                                       به نام مهربانترین...

دوست دارم زودتر تمام شود...

اگرچه شادم ،اگرچه هوشیارم!اگرچه با تمام وجود اطرافیانم را دوست دارم!دوست ندارم بیش از این در این کاروانسرا،دنیا،منتظر بمانم!

چیزی که در پی آنم بیش از این است!بیشتر از این همه یکنواختی...

هیجان شاد و رخداد های شادتر میخواهم!خدا را شکر...

من که ناراضی نیستم!ولی پرواز را دوست دارم،آری.

من از اهالی آسمان هستم...

گرچه بالم زخمی است،تا نقطه ی آخر "ی" پرواز خواهم کرد،وقتی تمام بیکرانه "آزادی"باشد.همین که اثری نیک از خود به جای بگذارم کافی است!

اثری که پس از کوچیدنم عده ای از زمینیان برایم اشکی بفشانند،دستی تکان بدهند،به امید دیداری بگویند و منتظر بازگشت من بمانند،شاید در بهار بعد...

کاش بعد از رفتنم از من به نیکی یاد کند درخت...

شعری خواهم نوشت با قلبی خسته از خط زدن!(خط زدن آنچه نخواسته ام خط بزنم!)

خواهم نوشت با جوهری خسته از سیاه بودن،من تمام  طراحی عمر خود را با مداد رنگی رنگ خواهم کرد و آسمان را آبی تر از همیشه خواهم کشید و خورشید را سبز نقش خواهم زد!

همین کافی است...

اینجا که نخواهم ماند!کسی هم مرا اینجا نخواهد شناخت پس از چه بترسم!من از خدا میترسم که تا آخر عمر جاودانه ام با من است و مرا از من بهتر و بیشتر میشناسد!

نه!نمیترسم از بی آبرویی اجباری در این کاروانسرا که مسافران طوری بساط در آن گسترانیده اند که گویی هرگز زمان سفر نخواهد رسید!

من...

زندگی جاوادانه را دوست دارم نه در بند این همه محدودیت!پرواز را دوست دارم نه در قفس فولادین!

تو هم از خواب بیدار شو!شاید فردا وقت سفر باشد.

                                                                                             پرواز خواهیم کرد.

                                                                                             پر   واز  خواهیم کرد.

                                                                                                         فریاد!

-خب که چی؟!

- تو رو خدا میبینی؟!آدم رو به شک میندازن!

- یعنی چی؟!

- یعنی احساس میکنم دارم کار خلافی انجام میدم!

- عجب...!

اینجا بود که از کنار آتش و سایر دوستانم بلند شدم و به طرف ناظم رفتم(جانم؟!فکر اینجاشو نمیکردید که منظورم از اون دو نفر ناظمای مدرسه باشن؟!)

- خانوم مشکلی پیش اومده؟!

- برو به دوستت بگو سوت نزنه!

-

برگشتم و روی صندلیم که در مرکز آمفی تئاتر واقع شده بود نشستم!

- آتش خانوم سوت نزن!

- چشم!

سخنران پشت بلند گو:

- دختر خوشگلم سوت نزن!میدونی سوت زدن کار کدوم قوم بوده؟

من و بچه ها:

- کار قوم لوط بوده!از بدترین اقوام روی زمین!از کارهای کافرین بوده و برای شنیده نشدن صدای پیامبر سوت میزدند!سوت نزنید و به حرفهای من گوش بدید!

بچه ها:

ناظم:ساکت!

بچه ها:

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

مولودی خوان در حال نوحه خواندن!(در روز جشن)

من و بچه ها:(دست دست):

- شاد بخونید شاد بخونید شاد بخونید!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ناظم:از این به بعد خودتون باید کلاساتون رو تمیز کنید!

من و بچه ها:چشم!حتما!!DREAM ON(از آموزش های معلم زبانمونه ها!)

ناظم :یعنی چی؟!چی میشه اگه خودتون کلاس رو کهنه بکشید و پشت پنجره ها رو تمیز کنید؟!

من و دوستان:

ناظم:غرور بیخودتون رو بشکنید!

ما:

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(مخصوص محدثه خانوم)

سر کلاس: من رو به معلم زبان!

- خانوم این rock on که میگن یعنی چی؟

-when they want to dance or listen to a music they say:rock on!

من رو به محدثه:rock on!mohadese rock on!l

محدثه:الان؟!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ناظم بعد از جشن من رو کشید توی دفتر و اشکم رو در آورد!هیچ وقت از یادم نمیره!

- چقدر با همه بد رفتار میکنی!بچه ها از کنارت رد میشن احساس حساب بری میکنن!

من بیچاره:من مسئول احساسات دیگران نیستم!خانوم این چه حرفیه؟!شما میدونید که من حتی با سالهای پایینترم هم دوستم!

- توی آمفی تئاتر سوت میزدی!

من بیچاره ی بیگناه:

- خانوم م ن ب ل د ن ی س ت م س و ت ب ز ن م!

ناظم با قاطعیت:

- نمیخوام دیگه روی حرف من حرف بزنی!من از تو انتظار سکوت دارم!

من :از اول همین رو بگو!

آهسته آهسته...

عزیزکم برای بزرگ شدن عجله نکن.

فرشته ای و چشمانت را تازه به روی این همه فراز و نشیب زندگی گشوده ای.

به این دنیای زودگذر خوش آمدی مسافر کوچک...

آهسته آهسته...

بزرگ شدن را دوست نداشته باش،همانطور که من دوست ندارم.

یادت باشد هرکه بامش بیش برفش بیشتر!!

کوچکی و همه تو را دوست دارند،شاید هم مثل دیگر احساسات و کارهایشان اینطور وانمود میکنند.

در هر صورت دلت به همین وانمود کردنها خوش باشد،دلت خوش باشد که دورت شلوغ است.

عزیزکم،

دانه جوانه میزند کم کم...

آهسته آهسته...

برای بزرگ شدن عجله نکن.

چه برنامه ای برای آینده ات ریخته ای؟به آینده فکر کرده ای؟آه...

حتما تو هم آرزوهای مرا داری!نمیخواهی برای خودت کسی بشوی؟نمیخواهی برای جامعه و مردمانت مفید باشی؟ببینم،نمیخواهی به ناشناخته ها دست پیدا کنی؟!

عزیز من،شاخه ی درخت کم کم تنومند میشود و رشد میکند،

آرام آرام!برای بزرگ شدن چه عجله ای داری؟

اولین گامهایت را که برداشتی همه ذوق زده شدند!دیگر راه افتاده ای،حرکت کن،برو...

درست است که میگویند هر رفتنی رسیدن نیست اما برای رسیدن ،رفتن لازم است برو...

                            نویسنده ی این پست:اینجانب!!

ناگهان دلم برای نوشتن تنگ شد...

قلمی برمیدارم و صفحه ای از دفتر را باز میکنم.قلم بالای کاغذ بی حرکت مانده است و من چه احساس دلنشینی دارم!

ولی...

چیزی روی قلبم سنگینی میکند! تنها به این خاطر که مترسم احساس دلنشین مرا تو نداشته باشی یا درک نکنی ،شاید هم بی تفاوت بگویی:این دختر چه حرفهایی که نمیزند!

نرو!گوش کن،تجسم کن.صفحه ای سفید روبروی توست و تو آزادی هرچه میخواهی بنویسی،به قول معروف آنچه دل تنگت میخواهد را بنویسی و یا حتی تمام این سفید بی نقطه را خط بزنی یا شکلکی بکشی...

وای ی ی...

عجب احساس آرامش بخشی:

                           و تو آزادی آنچه را که در دل داری باصدای خش خش قلم روی کاغذ فریاد کنی...

به قول مرحوم قیصر امین پور:

این روزها که میگذرد شادم

زیرا که یک سطر در میان آزادم

و میتوانم هر طور و هرکجا که دلم خواست جولان دهم - در بین این دو خط-

دیگر نگران نباش که کسی از تو دلگیر شود و نگران جمله بندی ها نباش شاید آنقدر دلگیر باشی که کاغذ زیر فشار کلمات پر احساس تو پاره شود...

چه کسی گفته است احساس در کلمات نمیگنجد؟!

تویی و همین سفید بی نقطه و یک دل سیری ناپذیر حرف برای فریاد کردن...

باز هم چیزی روی قلبم سنگینی میکند!نمیدانم که تو میشنوی فریاد مرا؟!درک میکنی؟

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن:شرمنده ام از این قلم خاک آلود ، از جوهر بی رنگ و از این سردی شوم...

       گر توانی شمع خاموش دلم روشن کن!شعله ای،شمعی،آتش یا خنده ای در بساطت نیست؟